ไงละด๋อย's profileBaÐz// เลวทุกนาที *แต่มี...PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    July 26

    ความทรมานของห้อง 424

     
    แม่ง วันนี้ไป รร. ไปก็สายอีก  ไปคนเดียวด้วย  แปลกๆว่ะ  เศร้าๆ
     
    เช้าก็เดินหน้า รร. ซื้อที่ห้อยโทรสัพเปงตัวหมีมาตัวนึง ตอนแรกจับตัวลายสก็อทดำ-แดง บอก 49 พอหยิบจาจ่ายตังค์ แต่หยิบสี ขาว มา บอกตัวนี้ 59
     
    สาดดด ด  แค่สี่ต่างกันเนี่ยนะ แม่ง  แต่พรุ่งนี้จาไปซื้ออีกตัว <<[ อ้าว ]  ก็มันจาได้มีเพื่อนไง  หุหุ
     
    วันนี้เรียนเขียนแบบ 2 คาบแรก ก็ งงๆไป  คาบ 3 จารย์ไปต้อนรับญี่ปุ่นที่มา รร. อ่า อิสระไป ก๊ากๆ
     
    วันนี้ก็เรียนไปแม่งเรื่อยๆ กลับมาเปงคนเดิมแล้วเว่ย  บอกแล้ว  กุเศร้าได้เต็มที่แค่ 2 วัน ครั้งนี้วันเดียวเอง  ก๊ากๆ
     
    แต่เมื่อเช้าเศร้าหนัก ไม่ได้หยิบกระเป๋าตังค์ไป  ดีมีตังค์ติดตัวอยุ่ 140 -*-
     
    วันนี้แม่งโคดซวย เรียนๆอยุ่ ห้อง 424 กลิ่นขี้หมาที่ไหนวะ  คัยเหยียบเนี่ย
     
    ก็ดูรองเท้าแระ ไม่มีคัยเหยียบ  กลิ่นแม่งก็โชยๆ  พอลมกระพือแม่ง  อ้วกแทบพุ่ง
     
    พอตอนกลางวันกินข้าวเสร็จแม่งก็ยังมีกลิ่นอยุ่ ก็เลยตะโกนบอกคัยเหยียบขี้หมารึป่าววะ ข้างหลังเหม็น
     
    แล้วไอ่คนที่อยู่ติดหน้าต่างมันก็บอก หมามันมาขี้ไว้ตรงหลังคา แม่ง ก็อยุ่ชั้น 2 อ่านะ แล้วตรงหน้าต่างมันก็มีหลังคายื่นออกไป
     
    กุก็ไม่เข้าใจว่ามันไม่มีที่จะขี้แล้วรึไง
     
    พอลุกไปดู  ไอ้ห่า  กองอย่างใหญ่โตอ่า  เละๆก็มี  แม่ง  อย่าให้รุ้นะตัวไหนมันขี้  แม่ง  กุจาอ้วกกก ก
     
    ที่อื่นไม่มีจาขี้ไงวะไอ่หมาเวร มาขี้ตรงหลังคา ติดห้องกุ
     
    แล้วแม่งก็มีความอุตสาหะปีนขี้มาขี้เนอะ
     
    เห้อ  พรุ่งนี้จารย์ก็ไม่อยุ่ 2 คน  แต่การบ้านอังกิดกุยังไม่ได้ทำเลยว่ะ  เห้ออออ อ
     
     
    สิโรธร  อัพตามกลิ่นขี้หมา!!!!
    July 23

    จบลงแล้ว

     
    จบลงแล้ว   ไม่มีคำว่า  รอ  อีกต่อไป
     
    พอสักที  เหนื่อยกับการรอที่ไม่สิ้นสุดมานาน
     
    ต่อจากนี้ก็จะเป็นคนเดิม  ใช้ชีวิตให้สนุกเหมือนเดิม
     
    เมื่อก่อนไม่มีเขาเราก็อยู่ได้  ตอนนี้ไม่มีเขาก็ไม่เห็นจะตายหนิ 
     
    ในเมื่อเขายังไม่สนใจเรา  ทำไมเราต้องไปสนใจเขาด้วยล่ะ  จิงป่ะ???
     
    กุมีเพื่อน  มีครอบครัว  โอเค  อยู่ได้  ไม่ตาย
     
     
     
                                                                                            สิโรธร  อัพตามความวิ้ง - -*
    July 20

    แค่อยากรุ้

     
       เทอยังเป็นคนเดิม  ยังเหมือนเดิมอยู่รึป่าว???
     
        เริ่มรู้สึกไม่มั่นใจกับการรอคอยในครั้งนี้  ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่การรอคอยครั้งนี้จะสิ้นสุด
     
        เทอเคยรุ้บ้างมั้ยว่าการรอโดยที่ไม่เห็นจุดหมาย  มันเหนื่อยแค่ไหน
     
        รู้มั้ยว่าต้องอดทนต่อสิ่งต่างๆมากแค่ไหน  โดยสิ่งที่ได้มา  คือ  ไม่รุ้อะไรเลย
     
        ไม่รู้ว่าเทอยังรอชั้นเหมือนที่ชั้นรอเทอรึป่าว  ไม่รุ้ว่าเทอยังมั่นคงต่อชั้นมั้ย  ไม่รุ้ว่าความรุ้สึกเทอเปลี่ยนไปขนาดไหน
     
         ไม่รุ้  ไม่รุ้อะไรเลย...สักอย่าง
     
         อยากหยุด  เพื่อตัวเองจะไม่ต้องเหนื่อย   อยากหยุด  เพื่อตัวเองจะได้กลับไปเป็นคนเดิม
     
         แต่มันทำไม่ได้....ไม่มีเหตุผล   ถ้าว่างก็คิดแต่เรื่องนี้  รุ้มั้ย??เหนื่อยแค่ไหน  เคยรับรุ้ความรุ้สึกกันบ้างมั้ย
     
         ไม่ได้ขอให้เทอกลับมาอยู่ใกล้กันเหมือนเดิม  เพราะเข้าใจดี  อนาคตของเทอ
     
         แต่ก็อยากให้เทอสนใจกันบ้าง  ไม่ใช่ทำอย่างนี้  รุ้มั้ยว่าการรอโทรสัพจากเทอสักครั้งมันนานแค่ไหน
     
          ตอนนี้....เวลานี้   แค่อยากรุ้ว่า 
     
          เทอยังรุ้สึกกับชั้นเหมือนเดิมรึป่าว  เทอยังอยากเปลี่ยนคำๆนึงให้กลายเป็นคำที่ยิ่งใหญ่อีกคำอยุ่รึป่าว
     
          ถึงแม้คำตอบที่ได้มาอาจไม่คุ้มค่ากับการรอ  แต่....ก็ยังดีใจที่เคยมีวันเวลาที่ดีกับเทอ
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    สิโรธร  อัพตามความฟุ้งซ่าน
    June 30

    เจ็บนะจารย์ TOT

     
       ก๊ะย้อนไปวันที่ 25/06/50
     
     
                    โดนจารย์ ตีอ่า  เจ็บได้ใจ  แม่ง สุดๆ  ไม่เคยโดนตีเจ็บอย่างนี้
                    
                    ก็มันเปนวันจันทร์และใส่ชุดพละไง  และด้วยความเคยชินก๊ะต้องใส่บ๊อกฯ ด้วย มิเช่นนั้นมันจาโล่งแปลกๆ  -*-
     
                    อยู่ๆจารย์ก็เรียก เลขที่ 1-10 ออกมา  เริ่มมองหน้ากัน จาตรวจไรวะ???  ตอนแรกก็นึกว่าจาตรวจรองเท้า
     
                    เพราะรองเท้าพละต้องซักทุกอาทิตย์ ==  สรุป จารย์บอกไม่ต้องหยิบรองเท้ามา  ก็ออกไป เขาก็บอกจาตรวจบ๊อกฯ
     
                    ก็รีบดึงกันยกใหญ่  ใส่มากันแม่งเกือบทั้งห้อง  พอเรียกถึง 40 ก็ออกไป สรุป  ดึงต่ำจนเขาให้ผ่านอ่ะ
              
                    โคดดีใจอ่ะ  แต่ไปๆมาๆ  คัยแม่งไม่รุ้บอกว่าบางคนมันก็ใส่แต่ดึงลงไปต่ำ  อ้าว กำ  จารย์เรียกเลยบอกให้ออก
     
                    ไม่งั้นโดนหนัก  แม่ง  ยืนเรียงกอดอกหน้ากระดาน  เรียงกันอย่างเยอะอ่ะ  ไม้อันอย่างยาว 
     
                     จารย์บอกเหลาไม้ก่ามือ  พอไม้สัมผัสก่าตัวด้วยแรงอันมากมาย  สะดุ้งอ่า  เจ็บ  แบบ  บอกไม่ถูกเลย
     
                     แม่งเอ้ยยย ย   เซ็ง
     
     
     
     
    *พวกปากม๋าๆ เมื่อไหร่จาออกๆไปจากห้องกุสักทีวะ แม่ง ทอมดี้หนักหัวเมิงมากป่าว??  อย่ามาปากม๋างี้  ใจป่ะ
     
     
    June 12

    โดนดูดเลือด อ๊ากกกก!!!!

     
    5555+
     
    วันเน้มาอัพสเปชได้ไง แปลกใจอยุ่เหมือนกัล -*-
     
    ก็ขี้เกียจอัพไดหนิหว่า อีดิทไปรอบและแม่ง ไม่หมดสิ้นเรื่องราวซะที อัพสเปชแม่งเลย
     
    อ่านะ วันนี้โดนดูดเลือดว่ะ กิ๊วๆ  555
     
    ก็ที่ รร. ตรวจสุขภาพอ่าเด่ะ แม่ง แต่ปีนี้มีดูดเลือดไปตรวจด้วย
     
    ตอนต่อคิดเจาะเลือด ไอ่ฝ้ายไปก่อน เออ มันก็ชิวๆหนิหว่า แล้วตอนแรกกุไปกลัวไรอยุ่ตั้งนานฟร้ะ??  แม้  งง ตัวเอง
     
    พอถึงตากุมั่ง  พอนั่ง  หมอก็เอาไอ้เหมือนสายน้ำเกลืออ่ามารัด และก็ตีๆตรงที่จาเจาะ เอานิ้วคลำๆ
     
    สักแปปหมอทำหน้าไม่ค่อยแน่ใจ  ตีๆๆๆ แล้วเอานิ้วแตะๆคลำๆอีก  แม่ง กุเริ่มรุ้ตัว  หาเส้นเลือดกุไม่เจอแน่เรย  แต่ยังใจดีสุ้เสือ
     
    พอหมอแทงเข็มเข้าไป โอ้วว หาเส้นเลือดไม่เจอเจงได้  แม่ง  หน้ากุเริ่มเส้าไปเรื่อยๆ
     
    สักพักต้องเอาเข็มคว้านคับ แล้วไปสะกิดเส้นเลือดขึ้น  สาดดด  โคดเสียว
     
    อีพี หันมาดูกันใหญ่  ไม ไม่เคยเหนคนที่หาเส้นเลือดไม่เจอไง๊
     
    ไปเดก่า ขี้เกียจอัพละ  555
     
     
     
     
     
     
    March 15

    เบื่อ เส้า เหงา เซ็ง

     
     
    ก้อนะ วันนี้ก็ตื่นตั้งแต่ยังไม่ 6 โมง !!!
     
    ว้าว แปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกันว่าตื่นได้ไง
     
    นึกไปนึกมา อ่อ แม่ปลุก --*  ก็วันนี้มาก่าแม่อ่ะนะ อยู่บ้านไม่มีไรทำ คอมพัง
     
    เอ็มก็เล่นไม่ได้เลยมาดีก่า  นั่งรถตู้มา ดีวันนี้รถไม่ติด 
     
    พอมาถึง บรรยากาศเดิมๆ ผู้คนเร่งรีบ ต่างคนต่างเดิน เฮ้อ นี่เปงอีกเหตุผลที่ไม่อยาก
     
    มาต่อในกรุงเทพฯ  ก็คนเดินกันซะอย่างก่าชีวิตนี้จาไม่มีเวลาอีกแล้ว  ก็นะ เค้ารีบกัน
     
    เห็นรถในกรุงเทพฯแล้วก็เวียนหัว ไม่ใช่ว่าไม่เคยมากรุงเทพนะ  มาบ่อยมากๆถึงมากที่สุด
     
    แต่มันก้อเวียนหัวทุกทีแหละ  ดีวันนี้ขึ้นแท็กซี่  ถ้าเปงรถเมย์ก็อย่าหวังว่าจาไม่อ้วก  เห้อ
     
    วันนี้ก็มาที่ สำนักข่าวกรองแห่งชาติ [พูดเว่อไป แต่ก้อที่นี่จิงๆอ่ะแหละ]
     
    เอาคอมมาให้....ชื่อไรไม่รุ้ จำไม่ได้ ให้เขาซ่อมให้  ฟรีคับฟรี 555+
     
    มาถึงก็เปิดเน็ทออนเอ็ม  ไม่ว่าจาอยู่ที่ไหนสิ่งที่ขาดไม่ได้คือเน็ท หุหุ
     
    วันนี้เจอเรื่องเศร้านิดหน่อย ปล่อยแมร่งเหอะ ม่ายสนใจ 
     
    จบดีก่า อัพยาวจัด  เด๋วต้องอัพไดอีก  .....ชีวิต
     
     มช. จ๋า  รอก่อนนะ  อีก 4 ปีเจอกัน [ฝันไปมั้ย??]
     
    {PS. แกบอกแร้วนะเว่ยว่าจาไป มช. ถ้าแกไม่ไป แร้วข้าจาไปพึ่งคัยที่โน่นฟร้ะ [--*] }
    March 11

    รักอย่างจริงใจ

    บางครั้ง การได้ฝันคนเดียว มันก็ดีกว่าการได้รุ้ความจิงที่ว่า
     
    สิ่งที่เราคิดทั้งหมดมันคือความฝันของเราคนเดียว
     
    ฉะนั้น คงไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่เลือกที่จะอยู่ในความฝัน
     
    มากกว่าการได้รับรู้ความจริง
     
    การที่ไม่ได้เป็นที่ 1 ในใจเค้าไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า
     
    เราอาจเป็นที่ 2 แต่ก็ยังดีกว่าที่ 3 ที่ 4
     
    และถ้าหากเราเป็นที่ 10 ในใจเค้า
     
    ก็คิดซะว่า  ดีกว่าเราไม่มีความสำคัญในใจเค้าเลย
     
    มันอาจมีน้ำตาบ้าง
     
    ในการยอมรับความจริงที่ว่า เราไม่ใช่ที่ 1 ในใจเค้า
     
    แต่โปรดจำไว้เถอะว่า
     
    หากหัวใจคุณยังไม่ร้องออกมาดังๆ
     
    พร้อมพูดกับตัวเองว่า...ชั้นเหนื่อยแล้ว
     
    โปรดห้ามใจเถอะ ก่อนที่มันจะเหนื่อยล้าไปมากกว่านี้
     
    แค่การที่เราเห็นคนที่เรารัก
     
    ได้รักอยู่กับคนที่เค้ารักมากที่สุด
     
    นั่นแหละ คือความสุขของการได้รัก....อย่างจริงใจ
     
     
     
     
    February 18

    วันแรกกับ Blog

     
     
    อ่า ได้ทำสเปซสักทีหลังจากที่ทำไดไป 2-3 ไดแระ
     
    ลองทำสเปซมั่งดีก่า ก้อนะ
     
    ทำเมื่อคืนตอน 4 ทุ่มก่าๆ  เส็ดได้ตอน 0.09
     
    นั่ง งม ไปเปง ชม.
     
    น่าเส้าใจจิงๆ
     
    วันนี้ก้อน่าเบื่ออีก ใกล้สอบด้วย
     
    สอบวันแรก สอบ 4 วิชาหลัก  โหหห คัยทำตารางสอบฟร้ะ
     
    กะให้หัวระเบิดเรยรึไงเนี่ย
     
    พอแระ ของวันแรก...........newz_upp